Daha önce yaşamadığım, yaşamak için bir nedenin olmadığı bir durumla karşılaştım bugün. Resmen yaprak dökümü oldu. İçler buruk, içler sessiz ağlıyor. Yıllarca beraber çalıştığın insanların bir bir işten çıkarılması gerçekten koyuyor sayın okur. Kurbanlık koyun gibiyim şu aralar zaten. Kafamızı ne zaman kesecekler diye bekliyoruz.

“Şirket daralması” adı altında elemanları çıkarmaya başladılar. Eski ve tazminatı yüksek olanları uçurdular. İki ay içinde otuza yakın eleman çıktı. Bazıları kendi istekleriyle tazminatlı çıkış yaptı, bazıları ise şirketin dayatmasıyla çıktılar. Üzülüyoruz tabi.

Bu benim içinde geçerli. Belki Şubat maaşını alıp beni de sittir edecekler. Neden? çünkü bende onlar için bir yüküm şuan. Dokuz yıla yakındır çalışıyorum. Onlar için lezzetli bir yemeğim ben de… Olacaksa olur demek istemiyorum ama yapacak birşey yok gibi gözüküyor.

Bunu da oku >  Sığır gibi yaşamamak için n'apsak ki yauu :/

Çalışılacak bir iş elbette bulunur fakat yeri geldiğinde aynı kaptan yemek yediğin insanları bir daha ayda yılda bir görecek olmanın verdiği hüzün insanı etkiliyor. Değişik bir moda girdim anasını satayım. Gittiler lan gittiler. Şaka gibi anasını satayım.

Çıkış kağıdını alanlar vedalaşmaya falan geliyorlar, ağlıcaz ama ağlayamıyoruz. Şapşik şapşik sırıtıp durduk. Aralarında çok sevdiğim arkadaşlarım da vardı. Mal gibi hissesiyorum. Bakalım ilerleyen günlerde neler olacak.